Οι Ποδηλάτες Θεσσαλονίκης γίνανε 1ος Έτους και το γιορτάζουν. Όσοι βρεθείτε στη συμπρωτεύουσα το ΣΚ μπορείτε να περάσετε μια βόλτα για τα Χρόνια Πολλά 

Οι Ποδηλάτες Τρικάλων στέλνουν ποδηλατικούς χαιρετισμούς και ένα μεγάλο KEEP ON για την μέχρι τώρα τους προσπάθεια.

Ακολουθούν οι πληροφορίες για την ποδηλατο-γιορτή…

Ποδηλατο-γιορτή για τον ένα χρόνο των Ποδηλατών Θεσσαλονίκης!

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009 στις 17:00 στο παρκάκι μπροστά στον Όμιλο Φίλων Θαλάσσης στην παραλία

Ήξερες ότι το site των Ποδηλατών Θεσσαλονίκης κλείνει ένα χρόνο ζωής;

Κι όμως γίναμε 1 έτους και ήρθε η ώρα να το γιορτάσουμε!
Γι αυτό είμαστε όλοι καλεσμένοι το Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009 στις 17:00 μ.μ. στο παρκάκι μπροστά στον Όμιλο Φίλων Θαλάσσης στην παραλία για να το γιορτάσουμε δεόντως, να γνωριστούμε καλύτερα μεταξύ μας και να προσελκύσουμε και νέα μέλη.

Φορέστε τις μπλούζες των Ποδηλατών Θεσσαλονίκης, βάλτε τα σημαιάκια σας πάνω στα ποδήλατά σας και ελάτε να το γιορτάσουμε!

Το πάρτυ θα είναι ρεφενέ (με κοινή συνεισφορά)
Οπότε φέρτε μαζί σας:

- Ό,τι πιείτε
- Ό,τι φάτε
- Ό,τι θέλετε να κεραστούμε όλοι μαζί!
- Μουσικά όργανα
- Ιδέες για παιχνίδια επιτόπου (μπάλες, ρακέτες κ.ά.)
και το κέφι σας!

Κατά τη διάρκεια του πάρτυ θα μοιραστούν και τα πέταλα σε όσους είχαν πάρει μέρος στην παραγγελία.

Τα λέμε εκεί!

(πηγή: Ποδηλάτες Θεσσαλονίκης)

«Έχω ένα σχέδιο στο μυαλό μου: με το ποδήλατό μου θέλω να διασχίσω τμηματικά όλες τις χώρες όπου ανήκουν τα Ιμαλάια, συνολικά 4.200
χιλιόμετρα. Τώρα, λοιπόν, σειρά είχε να φτάσω ώς το πιο απομονωμένο βασίλειό τους, το Μπουτάν, να διανύσω 848 χιλιόμετρα μέσα σε 14 ημέρες. Το παρθένο ορεινό σκηνικό καθιστά τη διάσχιση αυτή ως μια από τις πιο όμορφες κι εντυπωσιακές ποδηλατικές διαδρομές στην Ασία!».
Συμπλήρωσε επιτυχώς άλλο ένα κομμάτι στο παζλ της διαδρομής- πρόκλησης, που έχει σχεδιάσει και υλοποιεί συστηματικά από το 2004. Ο 36χρονος μηχανικός πληροφορικής και χομπίστας ποδηλάτης, μέλος του ορειβατικού συλλόγου ΠΟΑ κ. Νίκος Τόδουλος δεν είχε τίποτα να φοβηθεί: το είχε άλλωστε βάλει και στοίχημα με τον εαυτό του, να κάνει πράξη το δίτροχο όνειρό του, να περιπλανηθεί εκ νέου με το αγαπημένο του ποδήλατο βουνού (mountain bike) γύρω από τη φημισμένη οροσειρά των Ιμαλαΐων!

«Κάθε φορά κάνω κι ένα διαφορετικό κομμάτι τους, μέχρι να ολοκληρώσω στο σύνολό του το εγχείρημά μου- μου απομένουν πλέον το βασίλειο του Sikkim στη Βόρεια Ινδία και η διαδρομή από το Καζαχστάν ώς το Πακιστάν. Τώρα τον Οκτώβριο, μόλις επέστρεψα από το Μπουτάν, τη Νοτιοκεντρική Ασία. Επί δύο εβδομάδες, διήνυσα την απόσταση από τα δυτικά της χώρας, το κάστρο Drukgyel Dzong, προς τα ανατολικά, το Samdrup Jongkhar, στα σύνορα με την Ινδία», περιγράφει. Με πολλές άλλες δύσκολες ποδηλατικές διαδρομές σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο, σε 16 χρόνια ανάλογης εμπειρίας του, διαπίστωσε πως και η πρόσφατη ήταν ανάλογα απαιτητική κι επίπονη, όπως την περίμενε. «Για την ακρίβεια, μάλιστα, κάποιες ανηφόρες παραήταν μεγάλες, οι υψομετρικές διαφορές τεράστιες – αυτός ο βαθμός δυσκολίας είναι που παίζει ρόλο σε μια τέτοια απόσταση, όχι τα χιλιόμετρα που θα διανύσεις: τα συνεχή ανέβα- κατέβα στο βουνό έφταναν τα 13.600

μέτρα στις αναβάσεις. Ακόμα πιο πολύ, τα 16.500 μέτρα στις απόκρημνες καταβάσεις…», λέει στα «ΝΕΑ».

Τα εμπόδια
Πέρα από το «ασανσέρ» αυτό, μπροστά του είχε κι άλλα φυσικά εμπόδια. Στο τέλος, όμως, όλα τα ξεπέρασε. «Με απασχόλησαν οι συνεχείς κατολισθήσεις, αλλά και οι απότομες διαφορές στη θερμοκρασία: από την πολλή ζέστη, τους 35-40 βαθμούς με υγρασία, κοντά στην Ινδία, συνάντησα και υπό το μηδέν κρύο στα ψηλά περάσματα, εκεί σχεδόν μόνιμα ο δρόμος είχε και πάγο. Παρ΄ όλ΄ αυτά, συνειδητά διάλεξα να πάω εκεί τη συγκεκριμένη εποχή, γιατί είναι η καλύτερη, το τέλος των μουσώνων, και δεν βρέχει καθόλου», εξηγεί ο κ. Τόδουλος. Προηγουμένως, είχε φροντίσει να εγκλιματιστεί επαρκώς εν όψει των συνθηκών που θα συναντούσε στο ταξίδι του. «Προτού φτάσω στο Μπουτάν, έκανα, μαζί με τη γυναίκα μου, την κλασική πεζοπορική διαδρομή, 14 ημερών, στο Νεπάλ, μέχρι την κατασκήνωση βάσης του Έβερεστ, στα 5.300 μέτρα. Αυτό με βοήθησε και στο ποδήλατο, γιατί είχα ήδη προσαρμοστεί στο μεγάλο υψόμετρο. Εννοείται πως ένας τέτοιος προορισμός, κατ΄ αυτόν τον τρόπο, προϋποθέτει την πολύ καλή φυσική κατάσταση. Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι να είσαι έτοιμος και πνευματικά. Από κει και πέρα, οφείλεις να έχεις και το ποδήλατό σου σε άριστη κατάσταση, γιατί δεν υπάρχει πουθενά κανείς για να σε βοηθήσει. Αν, δηλαδή, δεν έχεις μαζί σου ανταλλακτικά και δεν ξέρεις να το επιδιορθώνεις, πάει τέλειωσες…», διηγείται. Τα τρία σκασμένα λάστιχα σε μια μέρα αποδείχθηκαν για εκείνον παιχνιδάκι.

Αντιθέτως, πιο πολύ τα χρειάστηκε στα σύνορα Μπουτάν- Ινδίας, με τον συνοριοφύλακα που επίμονα δεν τον άφηνε να περάσει! «Τότε νόμιζα ότι θα ξεμείνω εκεί, στη νεκρή ζώνη. Αλλά ευτυχώς, τελικά τον έπεισα με τα λόγια μου και μ΄ άφησε. Το ίδιο και τον αστυνομικό που ήθελε να μου κόψει κλήση, γιατί δεν φορούσα κράνος στο βουνό… Απεναντίας, οι υπόλοιποι ντόπιοι που συνάντησα κατά μήκος της πορείας μου ήταν πολύ ευγενικοί και φιλικοί μαζί μου, μονίμως γελαστοί. Ήθελαν να με βοηθήσουν με τον τρόπο τους, αρκετοί μου πρόσφεραν κι από το λιγοστό φαγητό τους. Το κυρίως πιάτο στους κατά τόπους μικρούς ξενώνες, τα lodges, όπου διανυκτέρευα, ήταν πάντοτε ρύζι με τσίλι», θυμάται. Στη μνήμη του κρατά και το περιστατικό με ένα διερχόμενο γκρουπ τουριστών από τη Νορβηγία. «Σε μια από τις θεόρατες ανηφοριές, στα 3.425

μέτρα, με είδαν και κατέβηκαν από το πούλμαν τους: για τα δύο επόμενα, τα τελευταία, χιλιόμετρα με ακολουθούσαν με τα πόδια! Μου έδιναν κουράγιο και με χειροκροτούσαν!». (ΤΑ ΝΕΑ)

Ο Οδυσσέας και ο Ιούλιος Βερν θα ήταν περήφανοι για τον Νταϊσούκε Νακανίσι: έναν παράτολμο Ιάπωνα που έκανε τον γύρο του κόσμου με… ποδήλατο σε 11 χρόνια. Εναν παραπάνω από την περιπλάνηση του Οδυσσέα, αλλά πολύ περισσότερα από τις 80 μέρες του Φιλέα Φογκ στο αερόστατο.

Ο Νακανίσι ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1998 από την Αλάσκα, στα 28 του χρόνια. Διένυσε συνολικά 150 χιλιάδες χιλιόμετρα σε 130 χώρες. Και μόλις ολοκλήρωσε τον «περίπλου» του, η γιαπωνέζικη «Τhe Daily Υomiuri» του έκανε ένα επικό αφιέρωμα.

Αφού διέσχισε τη δυτική ακτή των ΗΠΑ και το Μεξικό, ο Νακανίσι έφτασε στον Παναμά τον Απρίλιο του 1999. Στο Περού πήρε το αεροπλάνο για τη Στοκχόλμη κι από εκεί έκανε τον γύρο της Βόρειας Ευρώπης ως τον Αύγουστο του 2000. Ακολούθησε μια ακόμη αεροπορική «παρέκκλιση» προς την Αφρική, την ανατολική ακτή της οποίας όργωσε με το πεντάλ.

Επόμενοι σταθμοί η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και η Αργεντινή, όπου τον βρήκε ο Ιούλιος του 2003. Το «κοντέρ» του ποδηλάτου έγραψε 100.000 χιλιόμετρα στη Λιθουανία, από όπου κατευθύνθηκε προς τη Ρωσία, τη Γεωργία και τη νότια Ευρώπη, μέσω Τουρκίας. Αφού διέσχισε πάλι την Αφρική, ο Γιαπωνέζος περιηγητής επέστρεψε στη Νότιο Αμερική και κατέληξε στην Ασία. Οταν προ ημερών αποφάσισε να τερματίσει στην Οσάκα, ήταν πια 39 χρόνων…

«Δεν θέλω να… ξέρω ποιος είναι ο επόμενός μου στόχος», γράφει στην ιστοσελίδα του ο κατάκοπος Νταϊσούκε. Στη διάρκεια του ταξιδιού άλλαξε 82 λάστιχα, 15 αλυσίδες και πέντε πετάλια. Δεν θυμάται πόσες φορές τον έπιασε λάστιχο «αλλά θα ήταν πάνω από 300»! Οσο για εμπειρίες, μάζεψε και για τα… τρισέγγονά του: Στην βραζιλιάνικη πόλη Σάντος γνώρισε τον ίδιο τον Πελέ. Στο Οκλαντ της Νέας Ζηλανδίας πρόλαβε ζωντανό τον θρυλικό κατακτητή του Εβερεστ, σερ Εντμουντ Χίλαρι. Τα μεγαλύτερα ζόρια τα αντιμετώπισε στη Γεωργία, όπου για κακή του τύχη «έπεσε» στον πόλεμο του 2008.

«Το μεγαλύτερο κέρδος ήταν οι φίλοι που έκανα σε όλο τον κόσμο. Μακάρι να τους ανταποδώσω τη φιλοξενία», είπε ο Νακανίσι. Υστερα από τέτοια «υπερβολική δόση περιπέτειας» το μόνο που θέλει είναι να βρει μια… «κανονική» δουλειά.

Γ. ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ (ΤΟ ΕΘΝΟΣ)

Δείτε το βιντεάκι από critical mass στη Βουδαπέστη

και εμείς περίπου τόσοι δε μαζευόμαστε;  χεχε

Πρόκειται για μια είδηση που αφορά σε μεγάλο βαθμό και τους πολίτες των Τρικάλων οι οποίοι έχουν χορτάσει από υποσχέσεις… Με στόχο την ευαισθητοποίηση των πολιτών να χρησιμοποιούν το ποδήλατο για τις μετακινήσεις τους μέσα στο κέντρο της πόλης ο Δήμος Βόλου θα προχωρήσει σύντομα στη διάθεση 650 ποδηλάτων προς τους πολίτες με σκοπό την αποσυμφόρηση του κεντρικού ιστού του πολεοδομικού συγκροτήματος. Μια πρωτοβουλία που έχει ενταχθεί στο ολοκληρωμένο σχέδιο του δήμου για την Βιώσιμη Κινητικότητα, και προβλέπει και την λειτουργία σε σύντομο χρονικό διάστημα του δικτύου των ποδηλατοδρόμων που κατασκευάζεται και ολοκληρώνεται.

Η προμήθεια των ποδηλάτων θα γίνει με δημοπρασία στο δημαρχείο, ενώ ο ενδεικτικός προϋπολογισμός για την προμήθεια του εξοπλισμού ανέρχεται στο ποσό των 199.563 ευρώ. Τι να πούμε και εμείς… Ούτε ποδήλατα ούτε ποδηλατοδρόμους βλέπουμε…
ΑΑΖ  (Εφημερίδα – Έρευνα)

Το ποδήλατο στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει γνωρίσει πραγματικά μεγάλη άνθηση. Παρ’ όλα αυτά λίγοι Ελληνες το χρησιμοποιούν για κάτι περισσότερο από μια μικρή βόλτα. Κι όμως το ποδήλατο μπορεί να γίνει ένα εργαλείο που θα βελτιώσει την καθημερινότητά μας, είτε γιατί θα το χρησιμοποιήσουμε σαν τρόπο άθλησης είτε ως μέσο μετακίνησης, αφού ειδικά στις μικρές αποστάσεις των 3-5 χλμ. έχει ασύγκριτα πλεονεκτήματα έναντι των άλλων μέσων μεταφοράς.

Ομως με το ποδήλατο μπορούμε να κάνουμε και κάτι παραπάνω: Να πάμε μια εκδρομή, μονοήμερη ή και πολυήμερη, να γνωρίσουμε τόπους που ακόμα κι αν τους έχουμε επισκεφθεί εποχούμενοι, το ποδήλατο θα μας βοηθήσει να τους (ξανα)ανακαλύψουμε με αυθεντικότερο τρόπο.

Το πού θα κάνει κάποιος ποδήλατο εξαρτάται αποκλειστικά από τις προτιμήσεις του και βέβαια την φυσική του κατάσταση. Αν η εμπειρία σας και η φυσική κατάστασή σας δεν είναι και η καλύτερη, ας μη σχεδιάσετε μια διάσχιση της… Πίνδου, όσο καλή ιδέα κι αν ακούγεται.

Ξεκινήστε από κάτι απλούστερο και σίγουρα πιο επίπεδο. Αν είστε αρχάριοι απλά αγνοήστε τους χωματόδρομους. Γιατί; Απλά εκεί θα βρείτε περισσότερες ανηφόρες, θα είστε μόνοι σας και το οδόστρωμα θα απαιτήσει από εσάς αυξημένες -συνήθως- οδηγικές ικανότητες.

Αντίθετα, ένας ήρεμος επαρχιακός ασφαλτοστρωμένος δρόμος σε μέρη όπως π.χ. η Αρκαδία, τα Ζαγόρια, η Εύβοια ή ακόμα και κάποιες ήσυχες γωνιές της Αττικής (κι όμως υπάρχουν!), όχι μόνο μπορεί να είναι πιο εύκολος, άρα να είστε σε θέση να διανύσετε μεγαλύτερες αποστάσεις (περίπου διπλές, ανάλογα με το χώμα), αλλά θα σας περάσει από τοποθεσίες και χωριά που θα κάνουν τη διαδρομή σας κάτι περισσότερο από μια απλή βόλτα.

Ολα αυτά βέβαια προϋποθέτουν κάποια -όχι πολύ μεγάλη- εμπειρία, έναν ασφαλή -όχι απαραίτητα ακριβό- εξοπλισμό και διάθεση να βγείτε στο ύπαιθρο.

Οι τέσσερις διαδρομές που σας προτείνουμε σκοπό έχουν να σας παρακινήσουν και να σας οδηγήσουν να ξεκινήσετε να ποδηλατείτε εκτός πόλης.

Ξεκινήστε από εύκολες διαδρομές στα κτήματα Τατοΐου και σύντομα θα συναντηθείτε με τους έμπειρους ποδηλάτες στον γύρο του Δυτικού Μαινάλου και της λίμνης Πλαστήρα.

Και οι τέσσερις πορείες έχουν κάποια κοινά στοιχεία: είναι μονοήμερες και μπορεί να τις κάνει ο οποιοσδήποτε έχει στοιχειωδώς καλή φυσική κατάσταση.

«Ποδηλάτης»
Οσοι από εσάς θέλετε κάτι περισσότερο από μια περιγραφή, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του περιοδικού «Ποδηλάτης», www.podilatismag.gr απ’ όπου μπορείτε να κατεβάσετε στο GPS σας τις διαδρομές ή απλά να τις δείτε στο Google Earth, κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο, ειδικά για διαδρομές εκτός ασφάλτου. Επίσης θα βρείτε πολλές ακόμα διαδρομές κάθε βαθμού δυσκολίας σε όλη την Ελλάδα.

Μίλτος Ζέρβας – Φωτογραφίες: www.podilatismag.gr

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=17222&subid=2&pubid=7618817

Σχεδόν δυόμισι χρόνια μετά την εγκαινίασή του, το πρωτοποριακό σύστημα ενοικίασης ποδηλάτων Velib που ονειρεύτηκε ο σοσιαλιστής δήμαρχος Μπερτράν Ντελανοέ για να ανακουφίσει το Παρίσι από το κυκλοφοριακό και τη ρύπανση, προσκρούει στην πραγματικότητα: 8.000 ποδήλατα έχουν κλαπεί και άλλα 16.000 έχουν γίνει στόχος βανδάλων.

Αν σκεφτεί κανείς πως ο αρχικός στόλος των ποδηλάτων προς ενοικίαση δεν ξεπερνούσε τα 10.650- σήμερα φτάνει τα 20.600- καταλαβαίνει απόλυτα τη «Μonde» που παραπονέθηκε πρόσφατα πως «το σύμβολο μιας πόλης φιλικής προς το περιβάλλον έχει εξελιχθεί σε νέα πηγή εγκληματικότητας». Velib, όπως αποκαλούνται εκτός από το σύστημα ενοικίασης και τα ποδήλατα, έχουν βρεθεί πεταμένα στον Σηκουάνα και κρεμασμένα από φανοστάτες· πολλά εξαφανίστηκαν από τους ειδικούς χώρους στάθμευσης που υπάρχουν διάσπαρτοι στο Παρίσι και επανεμφανίστηκαν στους δρόμους του Βουκουρεστίου ή σε κοντέινερ πλοίων με προορισμό τη Βόρεια Αφρική· ακόμα και στους χώρους στάθμευσης συχνά συναντά κανείς ποδήλατα με σκασμένα λάστιχα, παραμορφωμένες ρόδες ή άφαντα καλάθια.

Απογοήτευση
Η 31χρονη Ζεραλντίν Μπερνάρ, που χρησιμοποιεί καθημερινά Velib για τις μετακινήσεις προς και από τη δουλειά της, ομολογεί πως δυσκολεύεται πολλές φορές να βρει καλό ποδήλατο. «Είναι μια πολύ έξυπνη πρωτοβουλία για τη βελτίωση της ζωής στην πόλη αλλά δεν έχει στεφθεί με απόλυτη επιτυχία», λέει. «Για τους τακτικούς χρήστες όπως εγώ είναι απογοητευτικό. Υποθέτω πως αποτελεί αντανάκλαση της βίας της κοινωνίας μας, όμως παραμένει εξωφρενικό: το Velib είναι δημόσιο αγαθό!».

Προφανώς και δεν το βλέπουν όλοι έτσι. Σύμφωνα μάλιστα με τον κοινωνιολόγο Μπρινό Μαρζλόφ, πίσω από τους βανδαλισμούς των Velib κρύβεται μία «κοινωνική εξέγερση». Τα Velib, εξηγεί, θεωρούνται από πολλούς εξοπλισμός των bobos, των «bourgeoisbohemes», της μοδάτης αστικής μεσαίας τάξης, και ως τέτοιος, προκαλούν δυσφορία και φθόνο. Πίσω από τους βανδαλισμούς, επισημαίνει ο Μαρζλόφ, βρίσκονται συχνά περιθωριοποιημένοι νέοι από τα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού, που νιώθουν αποκλεισμένοι από την glamorous πλευρά της γαλλικής πρωτεύουσας. «Είναι μια κραυγή, η βία δεν είναι αναίτια. Υπάρχει ένα στοιχείο αδιαφορίας που σημαίνει “Εμείς δεν έχουμε το ίδιο δικαίωμα εύκολης μετακίνησης με τους άλλους, για να πάμε στο Παρίσι είναι ολόκληρη ιστορία”».

«Κάνουν σούζες;»
Άλλες φορές, πάλι, τα ποδήλατα πέφτουν απλώς θύματα… της εφηβείας. Στο Ίντερνετ συναντά κανείς αρκετά φόρουμ με θέματα συζήτησης όπως: Το Velib κάνει σούζες; Πόσο γρήγορα κατεβαίνει σκάλες; Πόσο έντονα σημάδια μπορεί να αφήσεις στην άσφαλτο φρενάροντας; Ο όμιλος που διαχειρίζεται το σύστημα ενοικίασης για λογαριασμό του Δήμου, ο JCDecaux, έχει ενισχύσει τις αλυσίδες και τα καλάθια των Velib, εφοδιάζοντάς τα με καλύτερη αντικλεπτική προστασία.

Παράλληλα, ο Δήμος έχει αρχίσει μια διαφημιστική εκστρατεία με σύνθημα «Το Velib ανήκει σε εσάς, προστατεύστε το!». «Η αλήθεια είναι πως όταν αρχίσαμε, είχαμε υποτιμήσει τις ζημιές και τις κλοπές που θα αντιμετωπίζαμε», ομολογεί ο Αλμπέρ Ασεράφ, διευθυντής στρατηγικής, έρευνας και μάρκετινγκ στον όμιλο JCDecaux. «Δεν είχαμε όμως τότε σημείο αναφοράς στον κόσμο για αυτού του είδους την πρωτοβουλία».

Παρά το αυξανόμενο κόστος, Δήμος Παρισιού και JCDecaux επιμένουν στο πρόγραμμα. Άλλωστε το Velib έχει γίνει κομμάτι της πόλης, ειδικά τις ημέρες με καλό καιρό οι μετακινήσεις με τα ποδήλατά του φτάνουν ακόμα και τις 150.000- και έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των τουριστών. (ΤΑ ΝΕΑ)

Την αρνητική επίδραση της χρήσης του κινητού τηλεφώνου στην υγεία μας ήρθε να επιβεβαιώσει μία νέα επιστημονική έρευνα, οι υπεύθυνοι της οποίας συνέλεξαν νέα στοιχεία μέσω ενός πρωτότυπου πειράματος. Έβαλαν έναν κλόουν να περνά πάνω σε ένα μονότροχο ποδήλατο και παρατήρησαν τις αντιδράσεις των περαστικών, οι οποίοι ήταν όλοι απασχολημένοι με κάτι.. άλλος μιλούσε με τον ή τη συνοδό του, άλλος άκουγε μουσική, άλλος μιλούσε στο κινητό του.

Αμερικανοί ερευνητές δημοσιοποίησαν πρόσφατα τα αποτελέσματα έρευνάς τους, η οποία επιβεβαιώνει με νέα στοιχεία τις ήδη διατυπωμένες υποψίες πολλών ειδικών σχετικά με την αρνητική επίδραση που έχει η χρήση του κινητού τηλεφώνου στην ικανότητα εστίασης της προσοχής ενός ατόμου που περπατά στον δρόμο ή οδηγεί. Η έρευνα, η οποία πρόκειται να δημοσιευθεί επίσημα στην επιστημονική επιθεώρηση «Applied Cognitive Psychology» με τον πρωτότυπο τίτλο «Είδατε τον κλόουν με το μονότροχο ποδήλατο;», ενοχοποιεί για πρώτη φορά ρητά την κινητή τηλεπικοινωνία για μια ακραία μορφή περισπασμού της προσοχής του ατόμου.

Οι ειδικοί αποκαλούν «αντιληπτική τύφλωση λόγω απόσπασης της προσοχής» (inattentional blindness) την κατάσταση κατά την οποία το άτομο αδυνατεί να καταγράψει νέες οπτικές πληροφορίες, επειδή η προσοχή του είναι στραμμένη σε κάτι άλλο.

Η ερευνητική ομάδα του Ira Ε. Hyman, ψυχολόγου στο Western Washington University, πραγματοποίησε ένα πρωτότυπο τεστ στους δρόμους της πόλης: έβαλαν έναν κλόουν να περνά πάνω σε ένα μονότροχο ποδήλατο και παρατήρησαν τις αντιδράσεις των περαστικών, οι οποίοι ήταν όλοι απασχολημένοι με κάτι: άλλος μιλούσε με τον ή τη συνοδό του, άλλος άκουγε μουσική από το i-pod του, άλλος μιλούσε στο κινητό του.

Από την έρευνα προέκυψε ότι μόλις το 25% όσων μιλούσαν στο κινητό τους είχαν αντιληφθεί την παρουσία του κλόουν, ενώ οι υπόλοιποι περαστικοί, αν και επίσης είχαν στραμμένη την προσοχή τους σε κάτι άλλο, εντούτοις αντιλήφθηκαν σε ποσοστό 50% ότι περνούσε ένας κλόουν.

Επίσης, διαπιστώθηκε ότι στη συντριπτική τους πλειονότητα οι άνθρωποι που περπατούν στον δρόμο μιλώντας στο κινητό, βαδίζουν πιο αργά, αλλάζουν συχνά πορεία χωρίς να το συνειδητοποιούν και σπανίως αντιλαμβάνονται την παρουσία τρίτων. Το γεγονός αυτό κατά τους Αμερικανούς ερευνητές αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι η χρήση του κινητού τηλεφώνου αποδιοργανώνει σε τέτοιο βαθμό την ικανότητα συγκέντρωσης ενός ατόμου ώστε μπορεί να δυσχεράνει ακόμη και την εκτέλεση πολύ απλών πράξεων, όπως π.χ. το περπάτημα, οι οποίες σε φυσιολογικές συνθήκες απαιτούν μια σχετικά περιορισμένη συγκέντρωση. Συμπεραίνουν λοιπόν εύλογα ότι, για την εκτέλεση πολύ πιο σύνθετων ενεργειών, όπως είναι η οδήγηση αυτοκινήτου, οι οποίες απαιτούν μεγάλη συγκέντρωση, η χρήση του κινητού είναι εξαιρετικά επιζήμια και συστήνουν στους οδηγούς να την αποφεύγουν.

Οσο για τους διάφορους τρόπους «αντιμετώπισης» του προβλήματος της απόσπασης της προσοχής εξαιτίας της χρήσης του κινητού, οι «θεραπείες» που μας προτείνουν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, όπως το handsfree ή το bluetooth, αποδεικνύονται στην πράξη τελείως αναποτελεσματικές, για τον απλούστατο λόγο ότι μπορεί να απελευθερώνουν τα χέρια μας, όχι όμως και το μυαλό μας, το οποίο πασχίζει να ανταποκριθεί ταυτόχρονα σε τελείως διαφορετικά καθήκοντα, όπως η οδήγηση και η συνομιλία στο κινητό. * (Ελευθεροτυπία)

Τα παλιά ποδήλατα αποκτούν «ζωή» μέσω του διαδικτύου δίνοντας την ευκαιρία στους ενδιαφερόμενους να τα αποκτήσουν σε ιδιαίτερα χαμηλή τιμή.

Την «αναβίωσή» τους χρωστούν τα παλιά ποδήλατα στην πρωτοβουλία της ομάδας «Μεταχειρισμένα Ποδήλατα Θεσσαλονίκης», στην ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης Facebook, μέσω της οποίας οι χρήστες μπορούν να αντικαταστήσουν το παλιό τους ποδήλατο, πουλώντας το -συχνά σε τιμή ευκαιρίας- σε κάποιον άλλο.

«Με τον τρόπο αυτό αυξάνονται οι νέοι χρήστες ποδηλάτου, αφού μπορούν να αποκτήσουν οικονομικό και καλοσυντηρημένο ποδήλατο, ενώ και τα παλιά ποδήλατα δεν χάνουν την αξία τους, αφού παρατείνεται η διάρκεια χρήσης τους, από το νέο ιδιοκτήτη», τονίζει ο εμπνευστής της ιδέας, Κώστας Συμελίδης.

Έτσι, όσοι θέλουν να αντικαταστήσουν το παλιό τους ποδήλατο, μπορούν να το επισκευάσουν, να το κοστολογήσουν σύμφωνα με τα αντικειμενικά κριτήρια της αγοράς, και αφού το φωτογραφίσουν, να το «ανεβάσουν» στο διαδίκτυο. Παράλληλα όσοι θέλουν να αγοράσουν ένα μεταχειρισμένο ποδήλατο -είτε επειδή δεν έχουν αρκετά χρήματα, είτε επειδή δεν είναι σίγουροι ότι στο μέλλον θα το χρησιμοποιήσουν αρκετά- μπορούν να επικοινωνούν απευθείας με τους πωλητές.

«Στόχος μας είναι να αυξηθούν οι χρήστες του ποδηλάτου» λέει ο κ. Συμελίδης. Ο ίδιος θεωρεί ότι πολλοί σκέφτονται να αγοράσουν ποδήλατο και θα το πάρουν αν το βρουν σε λογική τιμή. Δηλώνει «εθισμένος» στην ιδέα του ποδηλάτου και προαναγγέλλει τη δημιουργία εταιρείας «ταχυμεταφορών» με ποδήλατο.

Με την ολοκλήρωση στη Θεσσαλονίκη του ποδηλατόδρομου μήκους 12 χιλιομέτρων, ολοένα και περισσότεροι κάτοικοι σκέφτονται το ποδήλατο ως μέσο μετακίνησης στους κεντρικούς δρόμους της πόλης. «Ο ποδηλατόδρομος είναι ένα έξτρα κίνητρο, όμως αυτό που μετράει είναι η αγάπη για το ποδήλατο», καταλήγει ο κ. Συμελίδης.

Σε πολλές χώρες της Ευρώπης το ποδήλατο αποτελεί μια δυνατή εναλλακτική λύση έναντι του αυτοκινήτου. Είναι ένα μέσο προσβάσιμο από όλους, χαμηλού κόστους, αθόρυβο και οικολογικό, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί έναν υγιή τρόπο μετακίνησης. Τα τελευταία χρόνια, αρκετοί δήμοι και στην Ελλάδα έχουν προχωρήσει στη δημιουργία ποδηλατόδρομων, προκειμένου να προωθήσουν κι εδώ την ιδέα της μετακίνησης με ποδήλατο. (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)